Aleksandra Piłsudska

Z domu Szczerbińska, córka Piotra i Julii, ur. 12.12.1882 r. w Suwałkach – zm. 31.03.1963 r. w Londynie (Anglia). Absolwentka suwalskiego gimnazjum. W 1901 r. – studia w Warszawie na tzw. Uniwersytecie Latającym, od 1904 r. – aktyw­ny członek PPS w pracy agitacyjnej oraz w zakresie transportu i przechowywania broni. Po rozłamie w partii – członek Frakcji Rewolucyjnej.

Aresztowana w 1907 r., po zwolnieniu z więzienia przebywała w Kijowie, od 1908 r. – we Lwowie, związana z ruchem strzeleckim. W latach pierwszej wojny światowej – w oddziale wywiadowczo-kurierskim I Brygady Legionów jako komendantka służby kurierskiej. W 1915 r. aresztowana w Warszawie przez Niemców, skazana na odosobnienie na Śląsku. W 1916 r. – ponownie w Warszawie. Obok pracy zawodowej działalność społeczna w Lidze Kobiet. Żona marszałka Józefa Piłsudskiego, matka dwóch córek – Wandy i Jadwigi. Po przewrocie majowym w 1926 r. udzielała się w pracy społecznej – m.in. w Lidze Kobiet; przewodnicząca Rodziny Wojskowej, Unii Polskich Związków

Obrończyń Ojczyzny, w Towarzystwie Opieki nad Bezdomnymi Dziećmi. We wrześniu 1939 r. wraz z córkami przedostała się do Wielkiej Brytanii. Zamieszkała w Londy­nie, tam pochowana w North Sheen Cemetery W okresie międzywojennym utrzymywała stałe, regularne związki z rodzinny­mi Suwałkami, wspierając lokalne inicjatywy władz w zakresie oświaty i innych działaniach społecznych. Jej imieniem została nazwana suwalska Szkoła Podstawowa nr 2. W 1935 r. uhonorowana tytułem „Honorowy Obywatel Miasta Suwałk”.

Andrzej Strumiłło

Syn Rafała i Kazimiery, ur. 23.10.1928 r. w Wilnie. Zamieszkały w Maćkowej Rudzie, gmina Krasnopol. Studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi i w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie zakończone dyplo­mem w 1950 r.

W latach 1949-1953 wykładowca na obu uczelniach. W latach 1977-1980 profesor kontraktowy w ASP w Kra­kowie, 1982-1984 pracownik w Graphic Presentation Unit w sekretariacie ONZ w Nowym Jorku, 1987-1988 – wykładowca na filii ATK w Suwałkach. Na początku lat 80. osiedlił się na Suwalszczyźnie, we wsi Maćkowa Ruda. Od ponad 50 lat pozostaje aktywnym twórcą, uprawiając wiele dyscyplin sztuki: malarstwo, rzeźbę, rysunek, fotografię, poezję, scenografię, ilustracje książ­kowe, projektowanie wydawnictw i in. W dorobku – ponad 120 wystaw indywidualnych w kraju i za granicą i 250 wydawnictw. Autor dwóch tomików poezji, tomu wspomnień oraz książek o przyrodzie i kulturze. Wiatach 1954-1987 stworzył szereg cykli rysunkowych i fotograficznych, m.in. dotyczących podróży artystycznych do krajów azjatyckich – Chin, Nepalu, Indii, Japonii i Tajlandii.

Aktywny uczestnik działań na rzecz Suwałk i regionu, w tym przedsięwzięć dotyczących rewitalizacji miasta, czło­nek kapituły nagrody „Włócznia Jaćwingów” oraz Rady ds. Kultury. Pozyskał wiele cennych eksponatów sztuki i przedmiotów kultury materialnej Dalekiego i Środkowego Wschodu dla muzeów etnograficznych w Krakowie i Warszawie. Znawca kultury regionu, popularyzator sztuki, kultury i pogranicza oraz krajoznawczo-przyrodniczych walorów Suwalszczyzny. Organizator i komisarz Spotkań „Kultura i Środowisko” oraz Międzynarodowego Pleneru Rzeźbiarskiego „Integrart” Laureat licznych od­znaczeń, nagród i wyróżnień, w tym w 2000 r. Orderu Odrodzenia Polski, nagród marszałka województwa podlaskiego i pre­zydenta Suwałk. W 2005 r. otrzymał prestiżowe odznaczenie ministra kultury – złoty medal „Gloria Artis! W uznaniu zasług uhonorowany tytułami „Zasłużony dla Miasta Suwałk” w 2001 r. i „Honorowy Obywatel Miasta Suwałk” w 2002 r.

„Literatura religijna, którą ilustrowałem – Biblia czy Apokalipsa świętego Jana – nie była cenzurowana. Przechodziła obok nawałnicy i wielkich kłopotów, jakie mieli z cenzurą ludzie piszący o sprawach codziennych, najbardziej bolesnych, na tematy współczesne.
Andrzej Strumiłło
Andrzej Witold Stanisław Wajda

Syn Jakuba i Anieli, ur. 6.03.1926 r. w Suwałkach. Ojciec, były legionista, był oficerem w suwalskim 41. Pułku Artylerii Ppanc. W1934 roku wraz z rodziną przenosi się do Rado­mia. Okres drugiej wojny światowej spędza w Krakowie

W latach 1946-1949 studia w Akademii Sztuk Pięknych na wydziale malarstwa, a następnie w latach 1949-1953 – na wydziale reżyserskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej i Filmowej w Łodzi. W 1955 r. debiut reżyserski – film „Pokolenie” Współtwórca polskiej szkoły filmowej. Reżyser, a także scenarzysta, kilkudziesięciu filmów fabularnych. Najważniejsze to m.in.: „Wesele” „Ziemia obiecana” „Człowiek z marmuru” „Człowiek z żelaza” „Pan Tadeusz” – ze scenami nakręconymi w 1999 r. w okolicach Smolnik na Suwalszczyżnie – oraz „Katyń” (premiera w 2007 r.). Reżyser wielu spektakli teatralnych i telewizyjnych. Laureat licznych nagród na krajowych i międzynarodowych festiwalach filmowych (Gdańsk, Cannes, Wenecja, Moskwa, Kolombo, Chicago, San Sebastian, Mediolan i in.).

Za całokształt twórczości uhonorowany w 2007 r. statuetką Oscara. Z Suwałkami i Suwalszczyzną związany także jako uczestnik spotkań plenerowych „Kultura i Środowisko! W latach 1989-1991 senator ziemi suwalskiej. Otrzymał tytuł „Honorowy Obywatel Miasta Suwałk” w 2000 r.
Zmarł 9 października 2016 w Warszawie.

Dagmar Falk

Z domu Larson, ur. 28.12.1912 r. w Sódertalje (Szwecja).
Dzieciństwo i wczesną młodość spędziła w miejscowości Sundsvall. Studia slawistyczne, w tym nauka języka polskiego, na uniwersytecie w Uppsali (Szwecja).

W 1936 r. licencjat z filozofii. W latach 1936-1938 pracownik w Polskiej Izbie Handlowej. W 1945 r. związek małżeński z prof. Knutem Olofem Falkiem (1906-1990) – pracownikiem naukowym na uniwersytecie w Lund. Od 1945 r. aktywna uczestniczka akcji „Białych Autobusów” Szwedzkiego Czerwonego Krzyża na terenie Niemiec, w tym w zakresie pomocy polskim uchodźcom wojennym i byłym więźniom obozów koncentracyjnych. Wraz z mężem utrzymuje po wojnie stałe kontakty naukowe z polskimi językoznawcami i specjalistami innych dziedzin nauki. W latach 1959-1980 uczestniczy wraz z mężem w szwedzkiej Kompleksowej Ekspedycji Naukowej na Suwalszczyźnie

Od 1981 r. angażuje się w system pomocy materialnej i finansowej dla mieszkańców Suwałk i regionu. Cały czas zainteresowana Polską i jej pro­blemami. W 2005 r. uczestniczka międzynarodowej konferencji naukowej w Muzeum Okręgowym z okazji 50. rocznicy roz­poczęcia badań cmentarzyska w Szwajcarii k. Suwałk. W 2007 r. postanawia całą spuściznę naukową męża i swoją przekazać do zbiorów suwalskiego muzeum, w tym wiele bezcennych materiałów – fotokopii wydawnictw i dokumentów archiwalnych dotyczących Suwałk i Suwalszczyzny zniszczonych podczas drugiej wojny światowej. W uznaniu zasług dla kultury i tradycji miasta i regionu otrzymała w 2007 r. tytuł „Honorowy Obywatel Miasta Suwałk”.

Jadwiga Jaraczewska

Jadwiga Jaraczewska urodziła się 28 lutego 1920 r. jako druga córka Józefa Piłsudskiego i Aleksandry Szczerbińskiej. Młodość spędziła głównie w Warszawie, gdzie mieszkała z rodziną w Belwederze oraz w Sulejówku.

Wspólnie z siostrą Wandą uczęszczała do Gimnazjum Żeńskiego im. Wandy Szachtmajerowej, gdzie w 1939 r. uzyskała maturę. W 1928 r. wraz z siostrą zostały matkami chrzestnymi dwóch statków: „Jadwigi” i „Wandy”. W 1938 r. Jadwiga zaczęła latać na szybowcach. Należała też do Przysposobienia Wojskowego Kobiet. We wrześniu 1939 r. z matką i starszą siostrą, została ewakuowana specjalnym samolotem do Anglii. Podjęła studia w Cambridge na kierunku architektura. Studia ukończyła z dyplomem magistra inżyniera architekta. Studiowała również urbanistykę i psychologię. W lipcu 1942 r. wstąpiła do służby pomocniczej Royal Air Force. Służyła tam dwa lata w stopniu podporucznika. Latała na różnych typach samolotów. Za swoją służbę została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami.

W 1944 r. wyszła za kpt. Andrzeja Jaraczewskiego, oficera Marynarki Wojennej. Po wojnie przybywała w Anglii na emigracji. Pracowała tam jako architekt, także prowadziła z mężem firmę. W 1990 r. powróciła na stałe do Polski. Ma dwoje dzieci, syna Krzysztofa i córkę Joannę, oboje są również architektami. Jadwiga Jaraczewska wraz z rodziną angażuje się w działalność Instytutu Józefa Piłsudskiego i Fundacji Rodziny Józefa Piłsudskiego. Fundacja organizuje Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku, w którym znajdują się między innymi wspomnienia z suwalskich czasów Aleksandry Piłsudskiej. Jak twierdzi dyrektor tworzonego Muzeum Krzysztof Józef Jaraczewski, Suwałki za sprawą Aleksandry Piłsudskiej i jej córki Jadwigi Jaraczewskiej zajmują szczególne miejsce w tradycji rodziny Piłsudskich. W dniu swych urodzin, 28 lutego 2008 r. została odznaczona przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarła 16 listopada 2014 r. w Warszawie

Walery Roman

Syn Mariana i Natalii, ur. 12.09.1877 r. w Kalwarii na Litwie – zm. 25.10.1952 r. w Warszawie.

W 1895 r. absolwent suwalskiego gimnazjum. Studia na wydziale prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1899 r. pracuje w Suwałkach w charakterze aplikanta adwokackiego, a potem we własnej kancelarii. Aktywny działacz społeczny – przewod­niczący Suwalskiego Klubu Obywatelskiego „Lutnia” pomocnik naczelnika Straży Ogniowej Ochotniczej, członek zarządu Towarzystwa Oszczędnościowo-Pożyczkowego, jeden ze współzałożycieli Szkoły Handlowej i Czytelni Naukowej, współpra­cownik „Tygodnika Suwalskiego” W1914 r. powołany na wiceprezesa Suwalskiego Gubernialnego Komitetu Obywatelskiego, w 1917 r. mianowany podprokuratorem sądu w Suwałkach, a w 1918 r. – przy Sądzie Najwyższym w Warszawie. Po zakoń­czeniu wojny powrócił do Suwałk, angażując się w sprawę przynależności Suwałk i Suwalszczyzny do Polski.

Znawca historii miasta i regionu. Powierzono mu pertraktacje z władzami niemieckimi w sprawie ewakuacji wojsk i przejęcia administracji cywilnej w Suwałkach. Przewodniczący delegacji suwalczan w rozmowach dotyczących przyszłości państwowej miasta i re­gionu w Warszawie i Paryżu. W 1926 r. po zamachu majowym jeden z najbliższych współpracowników marszałka J. Piłsud­skiego. W latach 1928-1935 – senator RP. Po zakończeniu działalności politycznej prowadził do 1950 r. kancelarię notarialną w Warszawie. Stałe związki z Suwałkami i Suwalszczyzną. Jeden z założycieli, a potem prezes Zrzeszenia Suwalczan. Zmarł w Warszawie, pochowany na Powązkach Uhonorowany tytułem „Honorowy Obywatel Miasta Suwałk” w 1921 r.

marszałek Polski Edward Rydz-Śmigły

Syn Tomasza i Marii, ur. 18.03.1886 r. w Brzeżanach (woj. tarnopolskie) – zm. 2.12.1941 r. w Warszawie. W1905 r. absolwent gimnazjum filologicznego w Brzeżanach. Studia w Akademii Sztuk Pięknych i na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.

Od 1908 r. członek Związku Walki Czynnej, od 1910 r. wiceprezes Związku Strzelec­kiego w Krakowie, pod pseudonimem „Śmigły” który odtąd stał się drugim członem jego nazwiska. W1912 r. – komendant Niż­szej Szkoły Oficerskiej, od 1913 r. – komendant Związku Strzeleckiego we Lwowie, wydawca i redaktor miesięcznika „Strzelec” od 1914 r. jeden z dowódców w Legionach Polskich. W1916 r. awansowany do stopnia pułkownika, komendant główny Polskiej Organizacji Wojskowej. Od listopada 1918 r. członek Tymczasowego Rządu Ludowego Republiki Polskiej – minister ds. wojsko­wych awansowany do stopnia generała brygady. Dowódca Okręgu Generalnego w Lublinie, a następnie w Warszawie. W lutym 1919 r. dowódca grupy operacyjnej „Kowel” potem 1. Dywizji Piechoty Legionów, na czele której brał udział w zdobyciu Wilna

Od 1920 r. generał dywizji. Podczas wyprawy kijowskiej dowódca 3 Armii. W bitwie warszawskiej 1920 r. dowódca prawego skrzydła grupy uderzeniowej. W1921 r. inspektor Armii nr 1 w Wilnie. W1926 r. podczas przewrotu majowego stanął po stronie J. Piłsudskiego. W 1936 r. awansowany do stopnia generała broni. Marszałek Polski od 11 listopada 1936 r. Organizator i przy­wódca Obozu Zjednoczenia Narodowego. Po napaści Niemiec na Polskę objął 1 września 1939 r. stanowisko naczelnego wodza i został mianowany przez prezydenta I. Mościckiego jego następcą. Internowany w 1939 r. w Rumunii, w 1940 r. na Węgrzech. W 1941 r. potajemnie powrócił do Warszawy. Wkrótce zmarł nagle. Pochowany pod nazwiskiem Adam Zawisza na Powązkach. Odznaczony dyplomami honoris causa m.in. uniwersytetów w Wilnie, Lwowie i Warszawie oraz licznymi orderami i medalami. Otrzymał także obywatelstwo honorowe wielu miast Polski, a w 1938 r. tytuł „Honorowy Obywatel Miasta Suwałk”.

prof. Edward Franciszek Szczepanik

Syn Franciszka i Władysławy, ur. 22.08.1915 r. w Suwałkach – zm. 11.10.2005 r. w Londynie (Anglia).

W 1933 r. absolwent suwalskiego Gimnazjum im. Karola Brzostowskiego, w 1937 r. absolwent (z wyróżnieniem) wydziału ekonomicznego SGH w Warszawie. Kontynuował naukę w London School of Economics and Political Science w Londynie dzięki otrzymanemu stypendium. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 r. We wrześniu internowany na Litwie. Więzień obozu w Kozielsku, a potem łagru na półwyspie Kola. Przeszedł szlak bojowy w armii gen. W Andersa, walczył min. pod Monte Cassino, Ankoną i Bolonią we Włoszech. W latach 1953-1961 wykładowca w Polish University College w Londynie (1946-1953) i w Hongkongu, do 1977 r. m.in. doradca ekonomiczny Rządowej Komisji Planowania w Karaczi (Pakistan) oraz dyrektor kursów i kierownik planowania studiów polityki rolnej w Organizacji ds. Wyżywienia i Rolnictwa w Rzymie. Od 1978 r. praca akademicka w Londynie (uniwersytet w Sussex i Polski Uniwersytet na Obczyźnie).

Wielki patriota, aktywny działacz w środowisku polskiej emigracji, w latach 1951-1953 – pierwszy prezes Instytutu Badania Zagadnień Krajowych w Londynie, prezes Rady Polaków we Włoszech, delegat rządu RP w Watykanie. Od 1984 r. minister spraw krajowych w rzą­dzie RP na Uchodźstwie, od 1986 r. premier. W dniu 22 grudnia 1990 r. przekazał w Warszawie wraz z prezydentem Ryszar­dem Kaczorowskim insygnia władzy prezydentowi III RP Lechowi Wałęsie. Żywe, stałe kontakty z Polską i rodzinnymi Su­wałkami, w tym z macierzystą szkołą – obecnie ILO im. M. Konopnickiej. Fundator dorocznego stypendium dla najlepszego absolwenta szkoły. W uznaniu zasług uhonorowany przez Radę Miejską w Suwałkach tytułami: „Honorowy Obywatel Miasta Suwałk (1992 r. i „Zasłużony dla Miasta Suwałk” (2001 r.). Jego prochy zostały uroczyście złożone na cmentarzu w Lewes (An­glia) w dniu 20.10.2005 r. i cmentarzu przy ul. Bakałarzewskiej w Suwałkach w dniu 12.11.2005 r.

Jan Bohdan Chmielewski

Jan Bohdan Chmielewski urodził się 18 września 1927 r. w Grodnie. Zmarł 18 sierpnia 2014 r. w Warszawie. W 1949 r. rodzina Chmielewskich zamieszkała w Suwałkach. W latach 1950-1955 studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie później pracował jako asystent, docent i profesor aż do emerytury. Pełnił też funkcję dziekana Wydziału Rzeźby. W jego znaczącym dorobku twórczym należy wymienić pomniki:

Kopernika w USA i Brazylii, Wdzięczności Żołnierzom Polskim Walczącym o Narvik w Norwegii, Wdzięczności Żołnierzom Polskim w Berlinie, Bohaterów Ziemi Białostockiej w Białymstoku, Janusza Korczaka w Warszawie, Łączniczki w Józefowie, Kazimierza Wielkiego w Golinie, oraz popiersia: gen. Władysława Sikorskiego, gen. Marii Wittek znajdujące się w zbiorach Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Jego projektu i autorstwa jest laska marszałkowska Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej oraz ponad 50 medali pamiątkowych, m.in. Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego, Władysława Jagiełły, Józefa Piłsudskiego, Prymasa Augusta Józefa Hlonda, Katynia, Sobieski pod Wiedniem. Artysta jest także projektantem wielu okazjonalnych monet, m.in. Józef Piłsudski „Wiktor”, Westerplatte, major Henryk Dobrzański „Hubal”, Narwik, Tobruk, Monte Cassino.

Profesor Jan Bohdan Chmielewski od ponad 60 lat jest związany z Suwałkami ze względów rodzinnych (tu mieszkała i pracowała jego matka, brat i dwie siostry, obecnie mieszka jego najmłodsza siostra) oraz towarzyskich, ma tu wielu znajomych i przyjaciół. Do dziś utrzymuje kontakty ze środowiskiem twórczym suwalskich plastyków. W latach 1977-1995 brał aktywny udział w spotkaniach wigierskich „Kultura i środowisko”, jedynej tego rodzaju imprezie w kraju, w której uczestniczyli twórcy i naukowcy, często wybitni, z Polski i ze świata. On też przyczynił się głównie do zorganizowania tych spotkań i przez cztery lata (1977, 1982-1984) pełnił społecznie funkcję ich komisarza artystycznego. Artysta wykonał dla naszego miasta szereg prac bezpłatnie, tylko po kosztach zużytego materiału, takich jak płaskorzeźby m.in. Marii Konopnickiej w I Liceum Ogólnokształcącym w Suwałkach i Bibliotece Publicznej w Suwałkach, Alfreda Wierusza Kowalskiego w Szkole Podstawowej nr 5 w Suwałkach, na kamienicy przy ul. Kościuszki, Józefa Piłsudskiego na budynku Muzeum Okręgowego,

W dniu 8 października 2010 r. w 100 rocznicę śmierci wielkiej Suwalczanki Marii Konopnickiej stanął w miejsce starego jej pomnika, nowy wykonany z brązu. Miasto Suwałki i w tym przypadku pokryło tylko koszty odlewu. Artysta zrezygnował z honorarium autorskiego. Galerie suwalskie miały zaszczyt trzykrotnie prezentować dorobek twórczy prof. Jana Bohdana Chmielewskiego. W 2009 r. jego prace artystyczne znalazły się także na wystawie z okazji obchodów 90 rocznicy odzyskania przez Suwałki wolności po I wojnie światowej.

Prof. Jan Bohdan Chmielewski jest postacią twórczą i kreatywną, utrzymującą żywe kontakty z Biblioteką Publiczną im. Marii Konopnickiej w Suwałkach, gdzie prezentowana była wystawa „Medalierstwo Bohdana Chmielewskiego”, z I Liceum Ogólnokształcącym, Stowarzyszeniem Przyjaciół Suwalszczyzny, Szkołami Podstawowymi nr 5 i 6 oraz Urzędem Miejskim w Suwałkach. Ponad 50-letni udział prof. Jana Bohdana Chmielewskiego w życiu naszego miasta, jego bezinteresowna współpraca i ogromne zaangażowanie przyczyniły się do rozwoju kultury i utrwalenia pięknej historii grodu nad Czarną Hańczą.

Bjørn Frode Moen

Bjørn Frode Moen urodził się w mieścicie Skien w Norwegii, w Regionie Telemark. Jest absolwentem filologii angielskiej na uniwersytecie w Bergen Od 1999 r. pracował w administracji Miasta Notodden. Pełnił m.in. funkcję naczelnika ds. edukacji, doradcy ds. międzynarodowych oraz koordynatora międzynarodowych projektów, w tym prestiżowego projektu UNESCO Rjukan-Notodden. Obecnie jest emerytem.

Bjorn Frode Moen rozpoczął współpracę z Miastem Suwałki od 2007 r., jako lokalny koordynator projektu: „Innovation Circle”, INTERREG IIIB BSR. W ramach tego projektu, w marcu 2007 roku wraz z dwoma muzykami z Notodden: Jostein’em Forsberg (obecnie dyrektorem Notodden Blues Festival) i Trond’em Ytterbø (znanym gitarzystą) po raz pierwszy odwiedził Suwałki, biorąc udział w imprezie bluesowej pn.: „W kręgu bluesa”. Pięć miesięcy później, z inicjatywy Bjørn’a Frode Moen odbyła się pierwsza, oficjalna wizyta delegacji władz samorządowych na czele ze śp. Józefem Gajewskim, Prezydentem Suwałk i Włodzimierzem Marczewskim, Przewodniczącym Rady Miejskiej w Suwałkach do Notodden. Wizyta w czasie jubileuszu 20 – lecia Notodden Blues Festival zainspirowała ówczesne władze Suwałk do podjęcia decyzji o podpisaniu umowy o współpracy miast partnerskich z Notodden – w lutym 2008 r. i organizacji pierwszego Suwałki Blues Festival’ w lipcu tegoż roku.

W dowód uznania, za inspirację oraz pomoc w organizacji Suwałki Blues Festival’2008, Kapituła Nagrody Prezydenta Miasta Suwałk przyznała Miastu Notodden „Włócznię Jaćwingów” Nagrodę odebrali Pani Lise Wiik, Burmistrz Notodden oraz Bjørn Frode Moen, Doradca ds. Międzynarodowych. Współpracę festiwali rozwijano poprzez wymianę zespołów muzycznych i delegacji. W 2013 r. Bjørn Frode Moen pomógł Miastu Suwałki w pozyskaniu grantu z Mechanizmu Finansowanego EOG 2009-2014. z którego zrealizowało projekt pt.: “Promowanie różnorodności artystycznej i kulturowej krajów

Dzięki tym funduszom, zorganizowano:
  • - 3-dniowy festiwal bluesowy w Suwałkach,
  • - warsztaty muzyczne dla młodych wykonawców,
  • - wymianę zespołów bluesowych z Norwegii i z Suwałk;
  • - wystawę fotograficzną zdjęć z archiwum Suwałki Blues Festival, zaprezentowaną w Notodden,
  • - wystawę fotograficzną zdjęć przedstawiającą Notodden Blues Festival oraz kolebkę bluesa Missisipi, w Suwałkach,
  • - wydano płytę promującą Suwałki Blues Festival.

W 2009 roku Bjørn Frode Moen pośredniczył w kontaktach z Mennicą Norweską oraz z Pocztą Królestwa Norwegii, które udostępniły część eksponatów na wystawę pn.: „Norwegia w zbiorach numizmatycznych i filatelistycznych, zorganizowanej w Suwałkach celem upamiętnienia 195 rocznicy uchwalenia Konstytucji Królestwa Norwegii w 1814 roku.

W latach: 2009-2012 Bjørn Frode Moen był kierownikiem międzynarodowego projektu „Trans-In-Form”, w którym współpracował z Miastem Suwałki oraz z 13 innymi partnerami z Regionu Morza Bałtyckiego. W ramach tego projektu w Suwałkach, m.in.:

  • przeprowadzono międzynarodowy konkurs architektoniczny i opracowano program funkcjonalno-użytkowy zagospodarowania Placu Marii Konopnickiej w Suwałkach,
  • opracowano „Scenariusz rozwoju i poprawy sieci drogowej w Suwałkach”,
  • opracowano logo promocyjne Suwałk, przeprowadzono kampanię informacyjno-promocyjną w telewizji publicznej oraz wyprodukowano materiały informacyjno-promocyjne promujące nowe logo „Pogodne Suwałki”,
  • opracowano publikację: „Suwałki wczoraj i dziś. TransFormacja Miasta”, zorganizowano w Suwałkach kilka międzynarodowych warsztatów i seminariów.

W latach: 2008-2015, dzięki pracy i zaangażowaniu Bjørn’a Frode Moen, współpraca Miast Suwałki i Notodden rozwijała się w wielu dziedzinach, takich jak.: kultura, edukacja, sport, sprawy społeczne, promocja, turystyka, gospodarka i rozwój regionalny. Zrealizowano wiele wizyt w Suwałkach i w Notodden.

– Bjørn Frode Moen, posiada szczególne zasługi na rzecz promocji i rozwoju Suwałk, w tym tworzenia dobrego klimatu relacji międzynarodowych – mówił wczoraj Czesław Renkiewicz, Prezydent Suwałk –Biorn to przyjaciel Suwałk, Promując Suwałki, stał się ich ambasadorem w Norwegii, jak również poza nią. Ma swój udział w kreowaniu pozytywnego wizerunku i łamaniu stereotypów nt. Polski i Polaków, jednocześnie przybliżając nam kulturę i tradycję Norwegii. Zawsze podkreśla, że Suwałk są jego drugim domem – dodał Prezydent Suwałk.